POPRZEDNIO...
Puszczaj!
- Co się stało? - Dziewczyna mówi,
że była przez cztery dni przetrzymywana w piwnicy.
Aresztuję pana pod zarzutem
porwania i próby wymuszenia okupu.
Poszedłeś na układ? Chcę wiedzieć,
czy wydałeś wszystkich.
Royce i Whippey nadal są na wolności.
Dorwiemy ich.
W przyszłym tygodniu masz urodziny. Masz na coś ochotę?
Nie bardzo.
Musisz zrozumieć, że babcia jeszcze nie wydobrzała.
Co to za życie?
Mieszkać ze starą babą, bez ojca. To nie jest życie.
Nie dla chłopaka.
POSZUKIWANY LEWIS WHIPPEY
POSZUKIWANY TOMMY LEE ROYCE
Zaczekam w samochodzie.
Witam. Jesteś zajęty?
- Nie. - Mogę poczekać.
Dla ciebie zawsze mam czas.
Panowie, dokończymy później.
Jak się czujesz?
Jestem...
Chcieliśmy cię odwiedzić w szpitalu, ale...
Nie było czego oglądać.
- Wejdziesz? - Pewnie.
Napijesz się herbaty albo...
Chętnie, dziękuję.
Dostałaś moją wiadomość?
Jaką wiadomość?
Rozmawiałem z Clare.
Zapytałem, czy mogę coś dla ciebie zrobić.
Cokolwiek.
Zasugerowała, żebym spłacił kredyt za dom. Ile zostało?
Nie możesz tego zrobić. Nie bądź niemądry.
Helen i ja zrobimy to z największą radością,
jeśli tylko się zgodzisz.
- Clare żartowała. - Nie sądzę.
Wykonywałam tylko swoją pracę. Nie sądzę, by to było...
- Jakie? - Etyczne, właściwe.
Jestem wdzięczna za propozycję...
Chcę się odwdzięczyć.
Nie po to tu przyszłam.
Ann odwiedziła mnie w szpitalu.
Tak? Myślałem...
Była u mnie. Nie chciałam
nikogo widzieć, ale ją wpuściłam.
Ucieszyłam się na jej widok.
Powiedziała mi coś.
To nie było łatwe.
Chciała ci sama powiedzieć,
ale nie miała dość siły,
więc poprosiła mnie.
Została zgwałcona.
Przez Tommy'ego Lee Royce'a.
Zgwałcił ją.
Gdy dojdzie do procesu, a dojdzie, bo go dorwiemy...
Lepiej, byś wiedział wcześniej,
niż dowiedział się podczas rozprawy.
Ona...
nie chce, żeby Helen wiedziała, bo...
może już nigdy się nie dowiedzieć, prawda?
Ale ty musisz wiedzieć.
Poprosiła, żebym ci powiedziała, bo sama nie mogła.
Jest twarda, mądra i radzi sobie z tym.
Po prostu nie wiedziała, jak ci powiedzieć.
Gdzie oni są?
Kto?
Myślałam, że jesteś cały czas pod obserwacją.
Nie wiem, mogą być wszędzie.
Co robisz?
Puść mnie, bydlaku!
- Nie mam z tym nic wspólnego! - Przestań!
Chciała mnie pani widzieć?
Zapnij pasy.
- Gdzie mieszkasz? - To mój syn?
To mój dzieciak.
Nie ma z tobą nic wspólnego.
Wiesz, że byliśmy razem z Becky?
To pokręcony gnoju!
Wiem, co jej zrobiłeś. Powiedziała mi.
Jesteś moim synem. Jestem twoim tatą.
Jesteś moim synem, Ryan!
Znałem twoją mamę!
„Wiedziałam, że będzie wspaniale -
powiedziała Bobbie - ale nie sądziłam, że aż tak”.
„Tatuś, mój tatuś!”
„Więc mama nie dostała mojego listu?” - spytał ojciec.
„Nie było dziś żadnych listów.”
„Tato, to naprawdę ty?”
„Uścisk jego dłoni, którego nie zapomniała, dał jej pewność.”
Złapali człowieka, który to zrobił.
Wszyscy wiedzą, że to nie był twój tata.
„Zawsze wiedziałam, że to nie on” - powiedziała Bobbie.
Co u ciebie?
Nie jest źle.
Co z nią?
Wraca do formy.
Dość powoli.
To minie, gdy dorwą pieprzonego Royce'a.
Dlatego chciałam z tobą porozmawiać.
Poproszę herbatę. Dziękuję.
W przyszłym tygodniu ma urodziny.
Znasz ją. Ale udało mi się ją przekonać,
choć...
Chodzi o Gallagherów, bardzo im zależy, żeby jej podziękować.
Będziemy tylko my i oni.
Świetnie.
Sam Nevison Gallagher!
Więc...
Chciałam zapytać,
czy zapraszać twojego tatę i Ros?
Czemu nie? Jeśli mama się zgodzi.
Chodzi o to...
Mogę ich zaprosić, tylko...
- Tylko... - Co?
Spotyka się znowu z twoim ojcem.
Spotyka się? Masz na myśli...
- seks? - Tak.
Więc to trochę...
Nienawidzę urządzać przyjęć.
Ale mam nadzieję, że to ją rozweseli.
Omal nie zginęła
i uratowała komuś życie.
Nie mogę zaprosić jego, a nie zaprosić Ros.
Zaproś kogo chcesz.
Potrzebowałam rady.
Kiepski ze mnie doradca.
Rozumiem, ale...
Nie możesz zaprosić taty bez Ros.
Ale po co w ogóle ich zapraszać?
Zajęli się Ryanem, gdy Catherine była w szpitalu.
Ryanem?
Czemu znów się z nią spotyka? Zdurniał czy co?
To było przed tym wszystkim.
Po tym, gdy dowiedział się, że straci pracę w gazecie.
Przepraszam.
Niepotrzebnie ci mówiłam.
Tu DC 9224, potrzebna szybka pomoc.
Strzelanina na A629.
Przyślijcie karetkę i helikopter.
- Cholera! - Dwóch podejrzanych na motorze
jedzie A629 Halifax Road w kierunku Huddersfield.
- Musimy iść do sklepu. - Po co?
Po kilka drobiazgów na wieczór,
o których zapomniała Clare.
- Kupisz mi coś słodkiego? - A byłeś grzeczny?
- Cały dzień? - Tak.
Mogę położyć się późno?
Jeśli będziesz grzeczny.
Przyjdzie dziadek?
- Tak. - A Ros?
- Tak. - Lubię Ros.
- Kiedy to było? - Przyszła w zeszłym tygodniu.
Tak, ale kiedy przestałeś mu płacić?
Zaraz po aresztowaniu.
To zgodne z prawem?
Może ona ma rację?
Nie wiemy, czy jest winny.
Jeśli chce, może mnie pozwać.
Jeździ na wózku.
Nic złego nie zrobiła.
- Ani ona, ani jej dzieci. - Nie.
Ale powiedziałem jej,
że jego czyny mają konsekwencje.
To oni.
W usta? Strzelili mu w usta?
Nie widziałem...
jego ciała.
Gdy dotarliśmy na miejsce,
wszystko było odgrodzone, nie dało się podejść.
W wiadomościach mówili, że strzelili mu w usta.
Kto mógł to zrobić?
Gucio i Cezar.
- Na hondzie! - Z gazrurką!
Gdyby wiedzieli, kto to zrobił, aresztowaliby ich.
Już jest.
Helen, Ann i Nevison.
Dobry wieczór.
Catherine jest na dworze...
To moja żona.
Co u was?
Żyjemy.
Cześć, Catherine.
Moja edukacja kosztowała fortunę,
a teraz nigdzie nie chcą mnie zatrudnić.
Ukończyłam z wyróżnieniem akademię muzyczną,
co zda się psu na budę.
Mogłabym uczyć w szkole, ale szczerze,
to gorsze niż wyłamywanie palców
i zbiorowy gwałt.
Mówię z doświadczenia.
Może to nie był zbiorowy gwałt, ale...
Sama wiesz.
Radzisz sobie?
Tak.
Muszę, dla matki.
To dobrze.
To on powinien się wstydzić, a nie ja.
Dobre podejście.
Kobiety często czują się winne.
Nie wiedzieć czemu, ale tak jest. To idiotyczne.
W prawie każdym przypadku.
Jesteś wyjątkowa.
Chcę tylko, żeby go złapali.
I złapiemy.
Wszystko w porządku?
Zakładam, że Ros nie wie, że spałeś z moją matką.
Czyli jesteś...
Skąd ci to przyszło do głowy?
Nagle wszyscy kochają Ryana?
Pomagaliśmy tylko,
- gdy z mamą było kiepsko. - Kłamiesz.
Myślałem, że rozumiesz, ale... Jezu.
- Co takiego? - Szkodę.
Którą wyrządziła, przygarniając to coś.
Dużo wypiłeś.
Mówisz o wiele za głośno.
Jesteś tak samo pokręcony jak ona.
Nie nadążam.
Nie wiem, o co chodzi. Możesz zacząć od początku?
- O co ci chodzi? - Zapomniałeś?
Co mi powiedziała?
Nie zapomniałem, ale...
Hej. Oto i stworek, który nie powinien istnieć.
Może wyjdziemy na powietrze?
A może nie. Odwal się!
- Cholera! - Zobacz, co narobiłeś.
Nie mogłem uwierzyć,
gdy Clare mi powiedziała.
Myślałem, że ty jeden rozumiesz.
A ty znowu poszedłeś z nią do łóżka.
- Co się stało? - Potłukł butelkę.
- O co chodzi? - Co się dzieje?
Daniel jest...
Za dużo wypił. Zabierzesz Ryana na górę?
- O co chodzi? - Spieprzaj do łóżka, ty mały zasrańcu!
A ty się wal, stara suko.
Zabierz Ryana na górę, a ja... to załatwię.
„Załatwisz to”?
Tak ci się wydaje?
Uspokój się.
Nie mówiłem do ciebie. Przestałem dawno temu.
Wiem, ale potłukłeś butelkę...
- Wiesz? - I za dużo wypiłeś...
- Wszyscy się walcie! - Nie chcę, żebyś zrobił krzywdę
- sobie albo komuś innemu. - Nie mów do mnie
jak do śmiecia,
którego zgarnęłaś z rynsztoka!
Przepraszam, mamy małą kłótnię domową.
Co się dzieje?
Idź sobie do nich.
W ogóle mnie nie obchodzisz. Dawno spisałem cię na straty.
- To on mnie zawiódł. - Czemu?
Zaczynasz wierzyć w te bzdury
o świętej Becky tak, jak ona.
Jest zły, bo przygarnęliśmy Ryana.
Nie chodzi o niego,
tylko o ciebie.
Myślałem, że to rozumiesz. Wszystko!
Becky była nieudacznicą.
Kiwała was na lewo i prawo!
Zadawała się z mendami, ćpunami i kretynami.
Sama się o to prosiła!
Nie mów tak przy matce, ranisz ją.
Jasne, niech dalej żyje w ułudzie.
Sama się o to prosiła!
Podobał się jej. Mówiła mi.
Była aż tak głupia.
- Co się dzieje? - Całe...
Całe życie byłem grzeczny.
Dobrze się uczyłem.
Nie wychylałem się, nie przysparzałem kłopotów.
I co dostałem w zamian?
„Czemu to nie ty umarłeś, Daniel?”
„Czemu nie ty?”
- Jeśli tak powiedziałam... - „Jeśli”?
Nie ma żadnego „jeśli”. On wie, był tam.
A może to też chcesz zmienić, tato?
Nawet jeśli tak powiedziałam, to już przeprosiłam.
Nikt nie wierzy w tę całą żałobę.
Nikt ważny. Wiemy o tym, byliśmy tam.
Wiemy, że to nie smutek.
To poczucie winy. Nie mogłaś jej powstrzymać.
Becky była szurnięta, doprowadzała cię do szału
i nic nie mogłaś poradzić.
Więc przestań przekonywać siebie i wszystkich innych,
że było inaczej.
Była głupią, samolubną suką!
Myślisz, że ją obchodziłaś?
Miej szacunek dla tych, którzy tam byli
i znali prawdę.
Dobrze.
Wychodzimy.
Skończyłem z nimi.
Oboje są siebie warci.
Przykro mi, ale
nie jest miło usłyszeć coś takiego.
To było zaraz po jej śmierci,
nie byłam sobą, nawet tego nie pamiętam.
- Nic ci nie jest? - Skąd Daniel...
wiedział o mnie i Richardzie?
Obawiam się...
że ode mnie.
Na pewno ode mnie.
Jak to?
Nie wiedziałam, czy chcesz zaprosić Ros i Richarda.
- Rozmawialiśmy i... - Wiesz, że Daniel mnie nie znosi.
To nieprawda.
Cud, że nie wykrzyczał tego przy Ros.
O mnie i Richardzie! Do jasnej cholery, Clare!
Kiedy twoja operacja się przeciągała,
- naprawdę się martwił. - Co z tego, skoro to powiedziałam?
- To prawda. - Nie mów tak!
- Zawsze był o nią zazdrosny. - O kogo?
Nie mów tak!
Co ty w ogóle wiesz?
Prawdę mówiąc, mógł być zazdrosny,
bo zawsze była w centrum uwagi.
- Zwłaszcza twojej. - Nie wiem,
po co cię w ogóle słucham!
Mówiłam, że nie chcę żadnego przyjęcia!
Dobrze, przepraszam.
Chciałam coś dla ciebie zrobić...
Idę do łóżka.
Zacznij myśleć o znalezieniu
własnego mieszkania.
Dzień dobry.
Ryan pyta, czy może sam wracać do domu.
Nie sam!
Z Cesco. Na rowerach.
Musisz pamiętać o kasku
- i nie zostawiać go byle gdzie. - Wyglądam w nim jak kujon!
I o kamizelce odblaskowej.
Wracaj tą samą drogą, co zawsze.
Taka jest umowa. Wybór należy do ciebie.
Idź na górę umyć zęby.
Elegancko wyglądasz.
Mam rozmowę o powrocie do służby
i ma wpaść komendant, więc...
Jak się czujesz?
Bardzo dobrze, dziękuję.
To świetnie! Usiądź.
Czemu jeszcze nie złapaliście Royce'a i tego drugiego gnojka?
Robimy co w naszej mocy. Przecież wiesz.
Obserwujecie Lynn Dewhurst?
- Kogo? - Matkę Royce'a.
Z tego, co wiem, robimy wszystko, co można.
Sprawdzę to.
Zajmę się tym osobiście.
Namierzyliście jego ojca?
- Mógł się zaszyć u niego. - Tak. Tym na pewno...
Niestety nikt nie wie,
kim jest jego ojciec.
Przesłuchano jego kumpla z celi w Wakefield?
Mógł wspomnieć kogoś, o kim nie mamy pojęcia.
Poruszę ten temat. Nie mam pojęcia...
Czy któryś z oficerów był na spotkaniu PACT,
żeby poprosić o pomoc społeczność lokalną?
Tak, zrobiłem to osobiście.
Zebraliście nagrania z kamer w chińskich barach?
Po co mielibyśmy to robić?
Wiemy, że Royce
stołował się w chińskiej knajpie przy Milton Avenue.
To strzał w ciemno.
Doprawdy?
Ja bym tak zrobiła.
Nie zapisuje pan tego?
Poruszę ten temat.
W każdym razie,
witamy z powrotem, Catherine.
Catherine, powinnaś tego posłuchać.
Dzień dobry.
Roznoszę pocztę w pobliskich blokach.
Na czwartym piętrze pod numerem 20
strasznie cuchnie, gdy otworzy się skrzynkę na listy.
Kiepsko to wygląda.
Do tego pełno much.
Może leży tam zdechły pies.
Jezu.
Macie coś, Twiggy?
Cześć, Ryan.
Pamiętasz mnie?
Jestem twoim tatą.
- Pamiętasz? - Tak.
Pewnie słyszałeś o mnie same złe rzeczy.
Nie wszystko jest prawdą.
Babcia mówiła, że byłeś na haju.
Nie jestem ćpunem.
Jestem twoim tatą.
Tylko...
Ona mnie nie lubi.
Dlatego nie chce, żebyśmy się widywali.
Jak masz na imię?
Mów do mnie „tato”.
Ale jak masz na imię?
No cóż...
Tommy.
Nigdy nie miałem taty.
Ja jestem twoim tatą.
Jestem twoim tatą. Obserwuję cię od tygodni.
Gdy wychodzisz ze szkoły.
Chciałem się przywitać, ale nie było okazji.
Zawsze ktoś był z tobą.
Dziś jestem sam.
Jak leci?
Nie wolno mi rozmawiać z nieznajomymi.
Przecież jestem twoim tatą.
Chodzi o to...
Chciałem, żebyś wiedział, kim jestem.
Jeśli ludzie będą mówić o mnie złe rzeczy,
będziesz wiedział, że to nieprawda.
Jakie złe rzeczy?
Ja...
Popełniłem kilka błędów i tyle.
Wplątałem się w coś. Nie ja to zacząłem, ale...
to ja mam kłopoty.
- Mam to samo. - Serio?
Dzisiaj Max Higgins wyciągnął wszystkie ręczniki
z podajnika w łazience,
a pani Mukherjee powiedziała, że to ja.
Zwalili winę na mnie.
Właśnie tak.
Gdzie mieszkasz?
Przepłyniemy się?
Moglibyśmy, ale nie mam benzyny.
Długo tu mieszkasz?
Nie jest moja. Pożyczyłem ją.
Mogę zapalić?
- Nie. - Dlaczego?
- To niezdrowe. - Ty palisz.
Jeden mach.
Babcia mówi, że nie można palić, a sama pali.
Widziałem.
Opowiedz mi o mamie.
Odwiedzamy ją czasami w Heptonstall.
O czym ty mówisz?
Tam jest pochowana.
- Kiedy zmarła? - Gdy się urodziłem.
- W jaki sposób? - Nie wiem.
Ale mam babcię i ciocię Clare...
Gdzie byłeś do tej pory?
Daleko stąd.
Nikt mi nie powiedział, że nie żyje.
- Tak sobie myślę... - O czym?
Może powiemy babci,
że nie jesteś ćpunem i że jesteś moim tatą.
To...
Pamiętasz, gdy mówiłem, że mam kłopoty?
Że to nie moja wina i że tego nie zacząłem?
Ona jest policjantką, prawda?
Jeśli dowiedzą się, gdzie jestem, złapią mnie
i wsadzą do więzienia.
Czemu?
Mówiłem ci, że zrobiłem parę rzeczy.
Nic jej nie mów.
Jeśli to nie twoja wina...
Nigdy mi nie uwierzą.
Przyrzeknij, że nikomu nie powiesz.
Zwłaszcza babci.
Przyrzekam.
Przepłyniemy się, gdy będziesz miał benzynę?
Tylko my dwaj?
Zobaczymy. Może.
Zbieraj się,
nim zaczną cię szukać.
Mogę wpaść jutro?
Przyniesiesz mleko?
Na razie.
- Uważaj na siebie. - Dobrze.
I nikomu nic nie mów.
Dziś rano, około 9.30,
znaleziono dwa ciała w mieszkaniu w Sowerby Bridge.
Jednym ze zmarłych był Lewis Whippey.
Drugi nazywał się Brett McKendrick.
Patolog twierdzi, że leżeli tam od trzech do czterech tygodni.
W kuchni było mnóstwo krwi.
Badanie w laboratorium wykazało,
że nie należała
do Lewisa Whippeya
ani Bretta McKendricka.
To krew Tommy'ego Lee Royce'a.
Więc...
Tam się ukrywali.
Mieszkanie było przeszukiwane, ale...
- Nie mógł daleko uciec. - Raczej nie.
Musi być poważnie ranny.
Stracił ponad litr krwi.
Może mieć zakażenie.
Mógł umrzeć?
To możliwe.
Jednym z denatów znalezionych dziś w mieszkaniu w hrabstwie West Yorkshire
był Lewis Whippey,
od dwóch miesięcy poszukiwany w związku z morderstwem
posterunkowej Kirsten McAskill.
Wiadomo, że Tommy Lee Royce,
również poszukiwany w tej sprawie,
przebywał w tym samym mieszkaniu w Sowerby Bridge.
Śledczy są pewni, że Royce nadal jest w okolicy
i apelują do mieszkańców o czujność.
Przestępca może być uzbrojony i niebezpieczny.
- Dziękuję za przyjście. - Przyjemność po mojej stronie.
Jenny mówi, że bezprawnie wstrzymałeś moje wynagrodzenie,
żebym zrozumiał, że moje czyny mają konsekwencje
nie tylko dla mnie.
Obarczasz mnie winą za gwałt i poniżenie
twojej córki.
Poprosiłem o podwyżkę,
bym mógł wysłać córkę do dobrej szkoły.
Zważywszy na to, jak orżnąłeś mojego ojca,
nie sądziłem, że proszę o wiele.
Nigdy nie zasugerowałbym
tym bydlakom porwania twojej córki,
gdybyś się zgodził,
gdy o to poprosiłem.
Więc...
Masz rację.
Twoje czyny też mają konsekwencje dla innych.
Ty sukinsynu.
Idź już.
Tato, to ja.
A to kto?
Mój kumpel, Cesco.
Nie wierzył, gdy powiedziałem, że mam tatę.
Możemy wejść? Przyniosłem ci mleko.
Jak szybko może płynąć?
- Ona nie pływa. - Jeszcze.
Ale będzie.
Musimy tylko zdobyć benzynę.
- Mogę zobaczyć koło sterowe? - Nie ma go.
To jak się steruje?
Drążkiem. Mogę mu pokazać?
Nie teraz.
Nie pali pan w kominku?
- Nie jest aż tak zimno. - Lodowato!
Mógłby z nami popłynąć?
Mógłbyś, ale mamy popłynąć tylko we dwóch.
Prawda? Gdy zdobędziemy benzynę?
Tak. Zgadza się.
Chcą mnie pożreć żywcem!
W czym problem?
Straszy dzieci na placu zabaw.
Brzmi, jakby to one jego nastraszyły.
Jamie, posłuchaj.
U nas nie ma krokodyli.
Nie mieszkają tu.
Ale jestem w Australii.
Są złe, otwierają
szeroko paszcze, żeby mnie połknąć!
W jakim filmie był krokodyl z tykającym zegarkiem?
- W „Piotrusiu Panie”. - Dobra, nieważne.
Chyba to oglądał, jarając skuna.
Nie podchodź, bo cię dopadną!
Proszę wziąć ją na ręce.
Niektóre są rozumne!
Shaf?
Czy ktoś jest w niebezpieczeństwie?
Tarzan może zedrzeć kolano, jeśli spadnie z huśtawki...
Czy pan Badal zrobił coś z tego,
co sobie zanotował?
Tak. Przypuszczam, że tak.
Pytał go pan?
Nie mogę sprawdzać komendanta...
Może wyrzucił listę tuż po moim wyjściu?
Nie. Schował ją do kieszeni
i odniosłem wrażenie, że zamierza to sprawdzić.
I tak by pan nie powiedział.
Ręka rękę myje.
Słucham?
To samo było z Marcusem Gascoignem.
Możemy porozmawiać w gabinecie, sierżancie?
Sprawdzili szpitale pod względem
ran postrzałowych bądź kłutych?
- Wejdź do środka. - Sprawdzili?
- A Roger Elgood? - Kto?
Były lekarz, mieszka na Ripponden.
Zwolniony osiem miesięcy temu za lewe recepty.
Nie wie pan, co się dzieje na pana terenie?
Skąd Royce wiedziałby o Elgoodzie?
A czemu nie?
Zastanawiam się, czy nie wróciłaś za wcześnie.
Być może, ale co innego mogłam zrobić?
Ktoś oprócz mnie go szuka?
- Gdyby to był ktoś inny... - Idę do domu.
Nie! Musimy porozmawiać w moim gabinecie!
Mam dość pracy z tresowanymi małpami.
Nie ujdzie ci to na sucho.
- Wiem, co przeszłaś. - Odwal się!
Zdegraduję cię, jeśli się nie opamiętasz. Do mojego gabinetu!
Możesz je sobie wziąć.
I wsadzić sobie w dupę.
Proszę bardzo.
Masz poważne kłopoty, Catherine.
Gadaj zdrów. Żegnam.
Nie zabrałeś dzisiaj kolegi?
Nie chciał przyjść.
Uważa, że byłeś dla niego niemiły.
Też tak sądzę.
Byłem niemiły?
O co chodzi?
Prosiłem, żebyś nikomu nie mówił.
Myślałem, że chodzi o dorosłych.
O wszystkich.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Podejdziesz tam? Mam coś dla ciebie.
- Co? - Niespodziankę.
No chodź! Nie ma się czego bać.
Chyba się mnie nie boisz?
Halo?
To ja. Gdzie, u diabła, jesteś?
O co chodzi?
Na komendzie nie chcieli nic powiedzieć.
Co się stało?
Kazałam Ryanowi być o piątej, ale nie wrócił.
Po 20 minutach
zadzwoniłam do Cesco.
Zgadnij, co powiedziała jego mama?
Cesco powiedział jej, że Ryan odwiedza tatę
w jego łodzi na kanale.
Gdzie jesteś?
- Skąd Cesco o tym wie? - Był z nim wczoraj.
Dobra. Już jadę...
Dzwoń do Cesco.
Spytaj dokładnie... Nie mam do nich numeru.
Spytaj, gdzie jest ta łódź. Jak się nazywa,
jakiego jest koloru i tak dalej. Musimy ją zidentyfikować.
Dzięki Bogu, Shaf.
Dzwoniłam do komisarza, jak zwykle nikt nie odbiera...
Posłuchaj mnie uważnie.
Wiesz, że masz poważne kłopoty?
Tylko mnie posłuchaj.
Tommy Lee Royce jest na łodzi zacumowanej przy kanale
w Hebden Bridge. Wezwij oddział specjalny,
helikopter i wsparcie.
- Potrzebujemy też psa. - Jesteś tego pewna?
Leć do nadkomisarza. Szybko!
Wiem, że się go boisz, ale nie ma na to czasu.
Przekaż mu wszystko.
Potrzebuję pomocy. Natychmiast.
I...
Coś jeszcze?
On chyba ma Ryana.
Już lecę.
Sierżant Cawood, dotarła pani na miejsce?
Jeszcze nie.
Może pani obserwować łódź?
Tak.
Proszę nie podejmować żadnych działań
przed przybyciem wsparcia.
Dobra.
Muszę już iść.
Mów do mnie „tato”.
Muszę już iść, tato.
Podobało mi się, że wczoraj nazywałeś mnie tatą.
Ale szczerze mówiąc, zaskoczyłeś mnie,
zjawiając się z kolegą.
Przyprowadziłem go, bo mi nie wierzył.
Powinienem już być w domu.
Kazałem ci nikomu nie mówić.
Nic się nie stało.
Tak myślisz?
A ja myślę...
że mnie sprzedałeś.
Co to znaczy?
Chyba...
nadszedł czas, żeby...
się stąd wynieść.
Bo mu powiedziałem?
Tak, właśnie dlatego.
Nikomu więcej nie powiem.
Jeszcze jedno?
Jeszcze mam.
Znalazłem benzynę.
Pomyślałem, że będzie fajnie,
jak zabiorę cię ze sobą.
Tak, jak chciałeś.
Nie chcę zostawiać cię z babcią.
Czemu nie było cię w pracy?
- Rzuciłam robotę. - Co takiego?
To, co słyszałaś.
Gdzie byłaś?
Nigdzie.
- Co się stało? - Miałam dość, to wszystko.
Zaczekamy tu, prawda?
Jeśli mam iść z tobą, lepiej powiem babci,
inaczej będzie się martwić.
Wątpię.
Będzie.
Ona cię nie kocha.
Jesteś dla niej ciężarem.
To nieprawda.
Jest kilka spraw,
o których ci nie powiedziałem.
Ta nasza podróż...
to nie to, co myślisz.
To zupełnie inna podróż.
Zmieniłem zdanie.
Myślę...
Będzie lepiej, jeśli cię zabiorę.
My zawsze będziemy inni.
Nie chcę, żebyś przechodził
przez to gówno, co ja.
A tak będzie.
Pomocy!
Babciu!
- Puść go. - Nie powstrzymasz mnie.
Chodzi ci o mnie.
Gówno mnie obchodzisz.
Powiem ci, o czym marzę,
żebyś cierpiała do końca życia.
Powiem ci, co chcę, żebyś zapamiętała ty suko.
Sama to na siebie ściągnęłaś.
To wszystko twoja wina. Wszystko.
I to nie ty mnie znalazłaś.
To ja znalazłem ciebie.
Uciekaj!
- A ty? - Uciekaj! Już!
Wiesz co?
Ktoś będzie cię musiał podcierać.
- Zabij mnie! - Chciałbyś?
Daj zapalniczkę.
Czemu miałabym to zrobić?
Zabij mnie!
Suka!
Jebana suka!
Komisarz Taylor chce, żebyś wzięła trzy tygodnie wolnego.
Jeśli w tym czasie zobaczy cię na komendzie,
wywali cię na zbity pysk.
Zgoda.
Dorwałaś go.
Dzięki za telefon.
- Usiądziesz? - Pewnie.
Dzięki, że przyszedłeś.
Przepraszam,
że zepsułem twoje urodziny.
A ja przepraszam za...
Kiedy będziesz miał dziecko, zrozumiesz.
Zobaczysz, jak to jest.
Strata dziecka to...
Żeby sobie z tym poradzić, trzeba uciec w szaleństwo.
A to nie jest w porządku,
by pozostałe dzieci, oglądały matkę w takim stanie
i znosiły, co do nich mówi.
Przykro mi, że to cię spotkało.
Przepraszam, że do tego dopuściłam.
Wiem, że nie była idealna.
Dobrze to wiem.
Szkoda, że nie okazałam ci, jak bardzo cię kocham.
Mamo...
Jestem z ciebie taka dumna.
A co z tobą, tatą i z Ros?
Wiesz...
Pewnie nie rozstalibyśmy się, gdyby nie...
Ale stało się.
Ryan codziennie coś robi, pakuje się w kłopoty,
i doprowadza mnie do furii.
Nie wiem, czy to był słuszny wybór,
ale co innego mogłam zrobić?
Wiem.
- Oddać do domu dziecka? - Nie.
Mimo że mnie za to znienawidziliście.
Mamo...
Wcale tak nie jest.